15 Şubat 1992Kar sevincinin orta yerinden yokuş aşağı kayan iki çocuk; Sevgi ve Barış.Fındık kadar bir ümide tutunup el ele tutuşan iki sevgili; Emek ve Emin.Birini sevmekle birini kaybetmenin arasında iki arkadaş; Mert ve Nida.Aynı evde doğan birbiriyle alakası olmayan iki kardeş; Eda ve Seda.Aynı yollardan geçen farklı insanlardılar...O gün aynı anda 'kar tutulması'nın gölgesinde kaldılar.-"Umut hiç yok yani," dedi.Alaycı bir gülümseme yerleştirmek istedim yüzüme ama yapmadım. "Bilakis umut hep var ama özgür olmak istiyorsan, umut etmeyi bırakmak zorundasın."
